صفحه اصلی|اخبار|درس خارج فقه نظام سیاسی اسلام|تماس با ما
منو اصلی
اوقات شرعی
ورود
نام کاربری :   
کلمه عبور :   
عضویت
موسوى جزايرى - سيّد محمد على
موسوى جزايرى - سيّد محمد على تاریخ ثبت : 1390/11/27
طبقه بندي : خبرگان ملت دفتر اول ,
عنوان : موسوى جزايرى - سيّد محمد على
آدرس فایل PDF : <#f:86/>
مولف : <#f:89/>
نوبت چاپ : <#f:90/>
متن :

|469|

موسوى جزايرى - سيّد محمد على

نام: سيّد محمد على

شهرت: موسوى جزايرى

نام پدر: سيّد محمد

زادگاه: شوشتر

سال تولد: 1322شمسى

مسئوليّت: عضويّت در مجلس خبرگان قانون‏اساسى، نمايندگى حضرت
امام(ره) در استان خوزستان، امامت جمعه اهواز، نمايندگى مجلس خبرگان
رهبرى در سه‏دوره متوالى از استان خوزستان.


|471|

موسوى جزايرى - سيّد محمد على




تولد و دوران كودكى

زادگاه اين‏جانب شهر شوشتر مى‏باشد. مردم اين شهر نوعاً متديّن و سنّتى و
از نظر فرهنگى دست نخورده‏اند و اميدوارم براى هميشه اصالت خود را حفظ
كنند.

پدرم مرحوم آيةاللّه آقا سيّد محمد موسى جزائرى از علماى وارسته شوشتر بود و
در بين خواص و اهل فضل مورد توجّه و احترام بود. او همواره به تدريس و تربيت
طلّاب مشغول بود. از مؤلّفات وى رساله‏اى عربى در فروع علم اجمالى و كتابى
فارسى به نام با محرمان راز به چاپ رسيده است.

مادرم دختر مرحوم آيةاللّه آقا سيّد مهدى آل طيّب - كه از مراجع عصر خود بود -
مى‏باشد.

اجداد حقير تا سيّد جزائرى، تا آن‏جا كه مطلع هستم همگى در كسوت روحانيّت
و خادمان شريعت محمدى(ص) بوده‏اند.

از ويژگى‏هاى مرحوم والد مناعت طبع در زندگى شخصى بود. خلاف شرع و
منكر را تحمّل نمى‏كرد، از تقليد عادات و فرهنگ بيگانه بسيار متنفّر بود و روى هم
رفته نسبت به فرهنگ ملّى و اسلامى، تعصّب خاصّى داشت. از اين رو، در قيام امام و
روحانيّت در سال 1342شمسى وارد شد. به يقين روحيّات آن مرد بزرگ، در ارادت ما
نسبت به امام و انقلاب اسلامى تأثير زيادى داشته است.


|472|

دوران تحصيل

الف) دوره ابتدايى

شش سالگى به مكتب خانه حقّانى رفتم. دروس آن مكتب‏خانه مخلوطى بود از
معلومات‏قديم و جديد و هر چند از نظم كامل كلاسيك برخوردار نبود، ولى عمق و
غناى‏خوبى داشت.

ظرف شش هفت سال معلومات خوبى نصيب انسان مى‏شد به ويژه در زمينه
ادبيّات فارسى، رسم الخطّ، انشا، رياضيات، قرآن و مسائل دينى.


ب) حوزه علميّه

پس از پايان آن دوره به حوزه علميّه شوشتر منتقل شدم، مقدّمات را نزد مرحوم
والد و دايى بزرگوار آيةاللّه سيّد محمد حسن آل طيّب خواندم و گاهى كه براى
مرحوم والد مانعى پيش مى‏آمد، دروس مرا به مرحوم علّامه حاج شيخ محمد تقى،
صاحب قاموس الرجال محوّل مى‏نمودند و حقير از محضر آن مرحوم هم كسب
فيض كردم.

ظاهراً هنوز مقدّمات را تمام نكرده بودم كه سفرى به مشهد مقدّس كردم و در حرم
ثامن‏الحجج(ع) به دست مرحوم والد، معمّم شدم و جشن مختصرى هم در منزل
مرجع فقيد آيةاللّه مدنى - كه با مرحوم والد صميميّت خاصّى داشتند و اضافه بر آن
نسبتى هم با سادات جزائرى داشتند - برگزار گرديد و هنوز متأهّل نشده بودم كه به
امامت مسجد جزائرى شوشتر دعوت شدم.


ج) انتقال به نجف اشرف

دوره مقدّمات، سطح و مقدارى خارج را در شوشتر گذراندم. آن‏گاه به فكر سفر به


|473|

نجف اشرف افتادم و خداوند توفيق آن را عنايت فرمود. با آن‏كه سفر ما قاچاقى بود،
ولى بحمداللّه به‏خير گذشت و كرامات زيادى در آن سفر مشاهده نموديم؛ از جمله
آن‏كه نخستين بارگاه ملكوتى كه چشمان من به آن روشن شد، حرم كاظمين(ع) بود.
ديدم عين همان بارگاهى است كه قبل از سفر در خواب ديده بودم.

در نجف اشرف به ما خوش گذشت. بستگان دور و نزديك كه از ورود ما مطلع
شدند بسيار غريب نوازى كردند. انس عجيبى بر قاطبه اهل علم حاكم بود. طلّاب در
آن‏جا هيچ احساس غريبى نمى‏كردند. مراجع بزرگ هم لدى الورود براى ما شهريّه
تعيين كردند و تفقّد فرمودند.

از هنگام ورود، با جدّيّت به درس خواندن، نوشتن و مباحثه مشغول شدم، دروس
زيادى را ديدم و با فضلاى زيادى آشنا شدم و با آنان مباحثه كردم و از انظارشان
مستفيض گشتم مانند آيات عظام: آقا سيّد محمد جعفر مروّج، آقا سيّد جعفر
جزائرى، آقا سيّد محمد باقر صدر، آقاى سيستانى، آقاى روحانى، شهيد آقا ميرزاعلى
غروى تبريزى، آقا سيّدعلى بهشتى، مرحوم آيةاللّه‏خوئى و حضرت امام(ره). به درس
امام علاقه و اشتياق زيادى داشتم، درس ايشان هم انصافاً بسيار عميق و نيازمند
مطالعه زيادى بود. از روى اتفاق موجبات آشنايى من با بعضى از فرزندان مرحوم
آيةاللّه سيّد محسن حكيم پيدا شد و كم كم به رفاقت و صداقت انجاميد و سرانجام با
مرحوم شهيد سعيد آيةاللّه آقا سيّد عبدالصاحب حكيم هم‏بحث شديم. خداوند
درجاتش را عالى كند. علاوه بر دارا بودن استعداد علمى بسيار با تقوا و متديّن بود.

چيز زيادى از ورود ما به نجف اشرف نگذشته بود كه بعثى‏ها كودتا كرده،
عبدالرحمان عارف را كنار زده و حكومت را به دست گرفتند.

مدتى گذشت، تعرّضى نسبت به حوزه علميّه و اهل علم نداشتند؛ لكن رعب و
وحشتى در عموم مردم ايجاد كردند و پس از آن‏كه از تثبيت قدرت خود خاطرجمع
شدند، تعرّض را نسبت به حريم حوزه علميّه آغاز كردند كه ابتدا با عكس‏العمل


|474|

شديد مراجع به خصوص مرحوم آقاى حكيم روبه‏رو شدند، عقب نشينى كردند و تا
مدتى هم آرامش حاكم بود و طلّاب سرگرم درس و بحثشان بودند ولى سرانجام در
اواخر سال 1350شمسى همه ايرانيان مقيم عتبات عاليات را تبعيد كردند. قهراً طلّاب
و اهل علم هم پيشاپيش آنان بودند و حقير هم از جمله آنان بودم.


د) انتقال به قم

پس از بازگشت به ايران هم‏چنان عاشق ادامه تحصيل بودم. از اين‏رو، به حوزه
علميّه قم آمدم و در آن‏جا نيز دروس متعدّدى را ديدم و بيش‏تر اوقاتم صرف مطالعه و
تأليف مى‏شد. مدتى در درس آيةاللّه وحيد خراسانى شركت جستم و خيلى وقت‏ها
هم در منزل مزاحم ايشان مى‏شدم و از محضر ايشان استفاده مى‏كردم. اين بود تا آن‏كه
به درس شيخ الفقها مرحوم آيةاللّه اراكى(ره) راه يافتم كه بعداز ظهرها نزديك غروب
در مدرسه فيضيّه برگزار مى‏شد، چند جلسه شركت كردم. درس ايشان بسيار پُر مغز و
كم حجم بود. و ملازمان درس ايشان هم اكابر بودند. ايشان ارادت عجيبى به استاد
خود مرحوم آيةاللّه‏حائرى بزرگ داشت و تأسّف مى‏خورد از اين‏كه نظريّات ايشان به
علّت اختصار در بيان، روشن نيست. آرا و نظريّات مرحوم اراكى بسيار متقن و
سنجيده بود و من شيفته پختگى اصول ايشان شدم. گاهى در منزل خدمتشان
مى‏رسيدم، ابهامات و شكايات خود را مطرح مى‏نمودم، ايشان با صبر و حوصله
بحث را گوش مى‏كردند و با صلابت از نظريّات خود دفاع مى‏نمودند خداوند بر علوّ
درجات او بيفزايد.


مراتب علمى

چند از مراجع بزرگ و عظماى حوزه علميّه قم - دامت بركاتهم - حقير را به اجازه
اجتهاد مفتخر نمودند و از مرحوم محقق بزرگ علّامه حاج شيخ آقا بزرگ تهرانى نيز


|475|

به دريافت اجازه روايتى مفتخر شدم و در سال 1353شمسى به دعوت جمعى از
اهالى اهواز جهت امامت در مسجد جزائرى به آن شهرستان دعوت شدم.


اقامت در اهواز

ابتدا كار من درآن‏جا امامت مسجد جزائرى و تدريس تنى چند از طلّاب بود.
گاهى هم در مناسبت‏ها منبر مى‏رفتم و شب‏ها بعد از نماز مسئله شرعى مى‏گفتم، ولى
به زودى متوجّه خلأ معنوى در جامعه به ويژه در نسل جوان شدم و لذا مبادرت به
تأسيس كتاب‏خانه‏اى در مسجد و تشكيل جلسات اعتقادى، تفسيرى و اقتصاد
اسلامى نمودم، رفته رفته مسجد پايگاه جوانان مذهبى و شيفته اسلام و انقلاب شد و
از طريق مرحوم آيةاللّه پسنديده كه در آن موقع وكيل تام الاختيار امام در قم بودند
نمايندگى حضرت امام در امور حسبيّه و وجوهات شرعيّه را به عهده گرفتم و ارتباط
با نيروهاى انقلاب بسى گرم و صميمى شد.


نخستين جرقّه انقلاب اسلامى

با وفات مشكوك فرزند امام سيّد مصطفى، وارد مرحله جديدى شديم. اعلاميه‏اى
با امضاى جامعه روحانيّت منتشر كرديم و اسم مبارك «امام خمينى» را كه سال‏هاى
طولانى ممنوع بود، در آن اعلاميه نوشتيم و منتشر كرديم و در مراسم ختم آن سيّد
مظلوم به دعوت مرحوم آيةاللّه پسنديده اعلاميه بين مردم پخش نموده و با جمعى از
دوستان رهسپار قم شديم و در مراسم شركت كرديم. متعاقباً نوارهاى مراسم ختم و
چهلم كه بعضاً بسيار مهيّج و مؤثر بود بين مردم پخش شد تا واقعه كشتار مردم در قم
در تاريخ نوزدهم دى پيش آمد و به عنوان اعتراض مساجد اهواز را به مدّت يك هفته
تعطيل نموده و سخن‏رانى كرديم و هم‏چنان تشكيل اجتماعات متوالى به مناسبت
چهلم شهدا و تشكيل مراسم هفت شهداى يزد در مسجد جزائرى اهواز كه منجر به


|476|

حمله وحشيانه مأموران به مسجد و آتش گشودن به روى مردم و شهادت يك تن و
زخمى شدن عدّه زيادى شد و اهواز رسماً به صفوف مبارزات خونين عليه رژيم
منحوس پيوست.

در مهر 1357به قصد زيارت حضرت امام - أعلى اللّه مقامه - و معالجه مرحوم
والد، از لندن عازم پاريس شدم. به محضر امام نايل شدم و نظريّات مبارك ايشان را در
مسائل مهمى كه مربوط به تداوم نهضت بود مخصوصاً در ارتباط با درگيرى مسلّحانه
با دژخيمان رژيم و چند مسئله مهم ديگر جويا شدم.


اوّلين راه‏پيمايى بزرگ اهواز

پس از بازگشت از پاريس سرشار از انفاس قدسيّه امام(ره) جلسه‏اى با حضور
جامعه روحانيّت و اكابر قم تشكيل شد. پيام امام راحل را به محضر آقايان ابلاغ كردم،
بحمداللّه تأثير شگرفى داشت و با استقبال بى نظير آنان مواجه شد و در همان جلسه
تصميم يك راه‏پيمايى بزرگ گرفته شد و پس از يكى دو هفته آن راه‏پيمايى از مدرسه
مرحوم آيةاللّه بهبهانى به سمت حسينيّه اعظم برگزار شد و الحمدللّه ترس‏ها ريخت،
همه به ميدان آمدند و مطمئن شديم كه سقوط رژيم ديگر خواست عموم مردم است و
رهبرى امام را خاص و عام پذيرفته‏اند.

هسته‏هاى انقلاب در كارخانه‏ها و اداره‏ها تشكيل شد و همه كلّاً يا نوعاً با حقير در
ارتباط بودند و كارها را با مشورت ما انجام مى‏دادند كه شرح آن طولانى است؛
مى‏گذرم. يك روز قبل از ماه محرّم و اوايل روى كار آمدن ازهارى بود كه اعلاميه امام
تلفنى به وسيله آيةاللّه يزدى از قم براى من خوانده شد. آن را نوشته و منتشر ساختيم
و در همان روزها دهه عاشورا در ابراز انزجار از تعطيلى جلسه بزرگ حسينيّه اعظم
در عبّاسيّه اهواز در خدمت همه اعضاى جامعه روحانيّت اهواز تحصن كرديم.
عبّاسيّه به محاصره تانك‏ها و زره‏پوش‏ها درآمد. انعكاس اين حركت در سطح كشور


|477|

در پيش‏برد نهضت مفيد بود. سرانجام راه‏پيمايى تاسوعا و عاشورا را با قدرت انجام
داديم و سخن‏رانى كرديم. يك روز بعد از فرار شاه كه در ايّام ماه صفر بود مردم را به
حسينيّه اعظم دعوت نموده و حقير در حال سخن‏رانى بودم كه مأموران جلّاد با تانك
و مسلسل حمله كردند و آيةاللّه خزعلى هم در دانشگاه وضع مشابهى داشت. قتل عام
عجيبى نمودند، مردم را به خاك و خون كشيدند، ولى ما در جاى خود مقاومت كرده و
صحنه را ترك نكرديم و در همان آن‏جا متحصن شديم. از جمله خاطرات من تحصن
پزشكان و كادرهاى درمانى اهواز است در محلّ بيمارستان امام و با حضور بنده و
سخن‏رانى مفصّلى كه ايراد كرديم و ده‏ها نمونه ديگر كه اگر بگويم مثنوى هفتاد من
كاغذ مى‏شود. اين اجتماع هم با حمله وحشيانه مأموران و كشتار مردم خاتمه يافت.
به هر حال، ستاد انقلاب شب و روز فعّال بود و كار ما فقط حمايت و هدايت بود
وگرنه طبقات مختلف مردم خود جوش در صحنه بودند و دل‏ها مالامال از عشق به
امام بود.

از كارهاى مهم آن ايّام اعتصاب نفت بود كه شرح آن محتاج به كتابى جداگانه
است.


ورود هيئت نمايندگى امام(ره) به اهواز

در آخرين روزها آيةاللّه بهشتى تلفن فرمودند و گفتند: «بنا است هيئتى از سوى
امام درارتباط با اعتصاب نفت به اهواز بيايد. رئيس آن آقاى بازرگان است و روحانى
هيئت، آقاى‏هاشمى رفسنجانى است. اين هيئت در ارتباط با توليد نفت در حدّ
مصرف داخلى‏مى‏باشد و اين كار لازمى است. شما هم كمك كنيد، زيرا سرما و نبود
نفت در بعضى ازمناطق كشور، مشكل درست كرده است». هيئت آمدند، استقبال
خوبى به عمل آورديم. درفرودگاه به آنان خير مقدّم گفتم. در خدمت اين هيئت به
آبادان، جزيره خارك و گچساران‏رفتيم.


|478|


پيروزى انقلاب

ظاهراً صبح روز 22 بهمن بود كه يكى از دوستان به نزد من آمد و گفت: «خبرى
دارى يا نه؟ در تهران كار در حال اتمام است و اين‏جا هم عدّه‏اى در حال رفتن به طرف
شهربانى هستند». با عجله حركت كرديم. رفتيم به شهربانى، يكى دو ساعت طول
كشيد. از يك سو با منافقانى كه آمده بودند سلاح‏ها را غارت كنند درگيرى داشتيم كه
بحمداللّه يك فشنگ هم به آن‏ها نداديم و از سويى ديگر، با رئيس شهربانى سرتيب
هاشم هوشمند مقابله مى‏كرديم كه زير بار نمى‏رفت و مقاومت مى‏كرد.

سرانجام پس از پافشارى زياد همه چيز در اختيار قرار گرفت و كميته انقلاب
تشكيل گرديد و عوامل رژيم دستگير شدند و بدون خون‏ريزى، پيروزى محقق شد.


نمايندگى مجلس خبرگان قانون‏اساسى

پيش نويس قانون‏اساسى در اختيار ما قرار گرفت، ديدم هيچ خبرى از ولايت فقيه
در آن نيست. دولت موقّت اصرار داشت به همان شكل يا با مختصر تغيير و عبارتى به
تصويب برسد، ولى زمزمه انتقاد و اعتراض بر اين كمبود در محافل اهل علم و
حزب‏اللّه بالا گرفت. خدمت امام رسيدم و عرض كردم چنين مسئله‏اى وجود دارد،
فرمودند: «من گفته‏ام هر كس نظر و پيشنهادى دارد بگويد، خبرگان آن‏ها را منظور
كنند و نظر بدهند. و اين پيش نويس قابل تغيير است». لذا طرحى نوشتم كه به خطّ
خودم موجود است و در يكى از سخن‏رانى‏هاى قبل از دستور مجلس آن را خواندم و
به كميسيون قوه مقنّنه كه عهده‏دار بحث ولايت هم شده بود آن را تقديم نمودم و از آن
دفاع كردم. لحظات بررسى و تصويب قانون‏اساسى از خاطرات زيبا و افتخارآفرين
اوايل انقلاب است.

از جمله خاطرات عجيب حضور مرحوم آيةاللّه ميرزا جواد تهرانى در مجلس


|479|

خبرگان بود. هيچ وقت او را در غذاخورى نديدم. يكى از دوستان متوجّه شده بود كه
توبره نان خشكى با خود آورده و غذايش از آن‏ها است. ماه‏هاى شهريور، مهر و آبان
را در تهران‏بوديم.


آغاز جنگ تحميلى

در 31 شهريور 1359 با بمباران فرودگاه‏هاى كشور (از جمله اهواز) جنگ شروع
شد. صداى انفجار را زمانى شنيدم كه در مسجد مشغول فريضه ظهر و عصر بودم و
هيچ اطلاعى از حقيقت امر نداشتم. به منزل آمده، عزيزى تلفن زد كه چند جا از مراكز
نظامى و فرودگاه‏هاى كشورى بمباران شده‏اندو اسم برد، ولى معلوم نيست كه
كودتاى داخلى است، يا چيز ديگر. پس از اندكى مجدّداً زنگ زد و از جنگ عراق عليه
ايران خبر داد. جنگ كه شروع شد، نقش من در ابتدا سر زدن به اتاق جنگ لشكر 92
زرهى اهواز بود. كسب خبر مى‏كرديم و براى نظامى‏ها صحبت مى‏نموديم، شب‏هاى
اوّل دسته جمعى به درِ جلوى ساختمان سپاه مى‏رفتيم، مردم جمع مى‏شدند براى آنان
سخن‏رانى مى‏كرديم.

استاندار وقت آقاى غرضى بود، آقاى شمخانى هم فرمانده سپاه بود. شهيد
علم‏الهدى هم از فعّالان صحنه بود. گاهى هم از خطّ مقدّم بازديد مى‏كرديم، ولى هنوز
خاك‏ريز و سنگر و تشكيلاتى در كار نبود. خود را براى جنگ پارتيزانى آماده كرده
بوديم. مقدار زيادى بنزين در خانه‏اى ذخيره كرده بوديم كه اگر دشمن خداى نكرده
وارد شهر شد، پمپ بنزين‏ها را مى‏گيرد. در خانه‏ها و مساجد مهمّات و اسلحه ذخيره
كرده بوديم و حتى لباس شبيه لباس‏هاى آن‏ها، ولى تفضّل خداوند بالاتر از فكر ما بود.


تدارك و پشتيبانى نيروها

با شروع جنگ كمك‏هاى مردم به رزمندگان اسلام شروع شد و بين آنان توزيع


|480|

مى‏گرديد كم كم اين كمك‏ها زياد شد و به همين منظور مركز پشتيبانى قدس را
تشكيل داديم و در سال 1364شمسى طرح ستاد پشتيبانى جنگ استان‏ها و شوراى
عالى آن در كشور تهيّه و به تأييد حضرت امام(ره) رسيد و قانونيّت پيدا كرد و حقير هم
در تهيّه آن طرح شركت داشتم.

ستاد پشتيبانى جنگ مركّب بود از نماينده امام، استاندار، فرمانده ارشد سپاه،
فرمانده ارشد ارتش و مدير كلّ جهاد سازندگى.

اين تركيب خيلى در پيش‏برد كمك رسانى و مهندسى جنگ، مؤثر واقع شد و ما
در خوزستان براى حلّ مشكلات جنگ خيلى از آن بهره برديم.

از دوران جنگ خاطرات زيادى دارم كه به علّت كمى فرصت از نقل آن خوددارى
مى‏كنم.


پايان جنگ

از طرف دفتر حضرت امام(ره) دعوت شديم به جلسه‏اى و نمى‏دانستيم موضوع
جلسه چيست؟ شب را در منزل آقاى شمخانى مهمان بودم. صبح بدون اطلاع از
برنامه يك‏ديگر حركت كرديم. دم درِ رياست جمهورى با هم تلاقى نموديم،
فهميديم مقصدمان يكى بوده است. موضوع آن جلسه ختم جنگ از سوى حضرت
امام(ره) و اعلان قبول آتش بس بود.

در آن جلسه هم، حقير عرايضى داشتم و پيشنهاداتى را مطرح كردم كه مورد
عنايت حضرت امام(ره) واقع شد.

پس از قبول آتش بس، دشمن بعثى پيمان شكنى كرد و از غرب و جنوب تهاجم
وسيعى را عليه ما آغاز كرد و از سمت اهواز تا 35 كيلومترى شهر پيش روى نمود. كما
اين‏كه از طرف غرب هم تا بيست كيلومترى كرمانشاه رسيد. در اين تهاجم وسيع،
منافقين جلو بودند و عراقى‏ها پشت سر. به هر حال، دو باره از نو خود را آماده


|481|

كارزارى سخت نموديم.

در تلويزيون سراسرى ظاهر شده و مردم عزيز را به حضور در مناطق مرزى
دعوت كردم. بحمداللّه مؤثر واقع شد.

هم‏زمان رهبر معظّم انقلاب اسلامى كه در آن وقت رئيس جمهور بودند با پيامى
مردم را بسيج فرموده و خود هم به خوزستان تشريف آوردند.

از سراسر كشور نيرو آمد، به‏طورى كه جا نبود. پادگان‏ها، مدارس، مساجد،
حسينيّه‏ها پر شد از جمعيّت؛ حماسه عجيبى آفريده شد كه در طول دوران دفاع
مقدّس بى‏نظير بود و معلوم است كه با پيروزى قاطع نيروهاى ما دماغ دشمن به خاك
ماليده شد و جنگ پايان‏پذيرفت.


خدمات علمى

از آغاز استقرار در اهواز احساس كردم اصلى‏ترين نياز جامعه، نياز فرهنگى است
و تأمين آن منحصر است در حوزه علميّه، علماى گذشته در راه بسط حوزه زحمات
زيادى كشيده بودند؛ ولى به علّت مساعد نبودن شرايط كار، پيش‏رفت چندانى نداشت.

پيروزى‏انقلاب‏اسلامى اوضاع رامتحوّل‏كرده و زمينه رابراى استقبال‏جوانان‏فراهم
آورده بود و ما از اين فرصت استفاده كرديم. ابتدا حوزه سابق را كه به علّت حوادث
انقلاب و جنگ تحميلى از هم گسسته بود تجديد كرده و در محلّ مناسبى بر پا نموديم.
مواد درسى، اساتيد، برنامه و شهريّه مختصرى تعيين شد. دارالعلم مرحوم آيةاللّه
بهبهانى(ره) كه تحت تعمير بود آماده شد و به آن‏جا منتقل شديم. اين حوزه بحمداللّه
تاكنون پابرجااست وبيش‏از سى‏صدنفر همه‏روزه براى درس وبحث در آن تردّد دارند.


حوزه جديد (مدرسة الامام الخمينى)

در كنار اقدام فوق احساس كردم كه لازم است با گزينش دقيق و ضوابط خاص،


|482|

حوزه‏اى وجود داشته باشد كه براى نسل جوان هم جذبه بيش‏ترى داشته باشد و هم
براى آينده بهتر، حوزه مزبور را در پنجم اردى‏بهشت 1360 تأسيس كرديم و كم كم
محلّ مناسبى در زمينى به مساحت دوازده هزار متر مربع ساختيم كه جمعاً داراى
حدود 150حجره و چند مدرّس و مسجدى بزرگ مى‏باشد.

در اين مدرسه بر خلاف روال متعارف در گزينش از تحقيقات محرمانه استفاده
مى‏شود. ضريب هوشى بايد بالا باشد و هم اكنون چهارصد نفر طلبه در اين حوزه در
مقاطع مختلف از درس خارج گرفته تا سطوح و مقدّمات مشغول تحصيل هستند.
اداره اين حوزه براى ما هزينه سنگينى در بر دارد.


حوزه علميّه خواهران و مكتب الزهرا(س)

از جمله توفيقات الهى در زمينه خدمات علمى، تأسيس حوزه علميّه خواهران
در حوالى سال 1360 يا 1361شمسى بود. در اين حوزه از روال سنّتى استفاده
مى‏شد، ولى پس از مدتى احساس كرديم كه اين سبك جواب‏گوى حجم نياز
نيست، از اين‏رو، يك طرح تلفيقى از حوزه و دانشگاه تنظيم كرديم، به‏نام
مكتب الزهرا(س) كه امروز بالغ بر سى‏صدنفر از خواهران محترم در آن مشغول
تحصيل‏اند.


دارالتحقيق و دوره تخصّصى

به مرور زمان كه حوزه علميّه قوّت گرفت، احساس شد كه ما نيازمند يك مركز
تحقيقى هستيم، از اين‏رو، در محلّى از حوزه امكانات رايانه‏اى و كتاب‏هاى فراوانى
تهيّه كرده‏ايم و فضاى مناسبى را براى تحقيق محققان در نظر گرفته‏ايم. از اين مركز
تحقيقى همه محققان مى‏توانند استفاده كنند.

و امّا دوره تخصّصى فعلاً خاصِ رشته فقه و اصول است و هدف اين است كه با


|483|

تمركز بيش‏تر در اين رشته مقدّس، ظرف پنج شش سال طلّاب خارج خوان تا حدّ
اجتهاد برسند - ان‏شاءاللّه.


اشتغالات علمى

خداوند توفيق عنايت فرموده بنده همه روزه يك درس خارج فقه دارم و يك درس
خارج اصول. بنايم به‏طوركلّى بر اختصار است، ولى سعى مى‏كنم نكات دقيق و جالب
از قلم نيفتد.

رساله‏اى در عدالت نوشته‏ام كه تقريباً مفصّل شده است و تمام موارد شرطيّت
عدالت را متعرّض شده‏ام و ماه رمضان‏ها كتاب الصوم مى‏گويم. ضمناً بحث اخلاقى هم
براى حوزه‏هاى علميّه دارم.


خدمات اجتماعى

1. دفترى داريم به نام دفتر امام جمعه كه محلّ مراجعات عمومى است؛

2. محلّى داريم به نام كانون مقدّس خانواده كه محلّ مراجعات اختلافات
خانوادگى است و خيلى موفق و كارآمد بوده است در كاهش آمار طلاق؛

3. محلّ ديگرى دارم به نام مركز حلّ اختلافات عشايرى؛

4. مركزى داريم به نام مجمع پاسخ‏گويى به مسائل شرعيّه؛

5. اداره ستاد نماز جمعه.

«اللّهم إنا نرغب إليك فى دولة كريمة تعزبها الإسلام و أهله و تذل بها النفاق و أهله
و تجعلنا من الدعاة إلى طاعتك و القادة إلى سبيلك و ترزقنا بها كرامة الدنيا و الاخرة».

30/3/79
تعداد نمایش : 2260 <<بازگشت
 

 فهرست مجلات فصلنامه حکومت اسلامی بصورت فایلهای PDF

 

 

 فهرست کتاب ها 

 

 

درس خارج
«فقه نظام سیاسی اسلام»
استاد: حضرت آیت‌الله محسن اراكی دام‌عزه

         کلیه حقوق برای مرکز تحقیقات علمی دبیرخانه خبرگان مجلس محفوظ است.

صفحه اصلی|اخبار|راهنمای تنظیم و ارسال مقالات|کتاب ها|فصلنامه|درباره ما